keyboard_arrow_down Coğrafya Terimleri Sözlüğü

karabulut

karabulut

Bu yazı sabitlenmiştir.
Güncel Türkçe Sözlük karabulut a. (kara'bulut) Sıkıntı, felaket.Coğrafya Terimleri Sözlüğü karabulut Yeryüzüne en yakın, yağmur damlalarından oluşan alçak bulutlar ve bunların ara türlerine verilen ad. bk. bulutOrta Öğretim Terimleri Kılavuzu karabulut (coğrafya) Kişi Adları Sözlüğü karabulut Cinsiyet: ErkekKoyu esmer renkte büyük yağmur bulutu. karabulut Edirne ili, Sırpsındığı bucağına bağlı bir yerleşim birimi. karabulut Konya ili, Akşehir ilçes
insan coğrafyası

insan coğrafyası

Bu yazı sabitlenmiştir.
Güncel Türkçe Sözlük insan coğrafyası a. coğ. Beşerî coğrafya.Budunbilim Terimleri Sözlüğü insan coğrafyası İnsanın yerleştiği coğrafya bölgesine bağlılığını, çevrenin insanlarca değiştirilmesini ve bunlarla ilgili türlü olayları inceleyen coğrafya dalı.Coğrafya Terimleri Sözlüğü insan coğrafyası Genel coğrafyanın, insanı doğal çevresiyle ilişkisi, dünya üzerindeki dağılışı, yaşam biçimi gibi yönleriyle inceleyen bölümü.Halkbilim Te
geriye göç

geriye göç

Bu yazı sabitlenmiştir.
Coğrafya Terimleri Sözlüğü geriye göç Yaşadıkları ülkeyi kesinlikle bırakarak yabancı ülkelere yerleşen göçmenlerden bir bölümünün (gittikleri yerlerde umut ettikleri yaşam olanaklarını bulamayanların), aradan yıllar geçse de, yeniden yurtlarına dönmeleriyle yarattıkları bir göç türü.
denge yanayı

denge yanayı

Bu yazı sabitlenmiştir.
Coğrafya Terimleri Sözlüğü denge yanayı Aşınım döneminin, artık aşındırma gücü ile yerkabuğunun direnci arasında bir denkleşmenin kurulduğu geçkinlik evresinde, akarsu boyuna yanayının yatıklaşmış, pürüzleri silinmiş bir biçim kazanması.Orta Öğretim Terimleri Kılavuzu denge yanayı bk. denge eğrisi.
çıkıntı

çıkıntı

Bu yazı sabitlenmiştir.
Güncel Türkçe Sözlük çıkıntı a. 1. Bir yüzeyde ileri doğru çıkan bölüm: “Gırtlağının çıkıntısı, hiddetli bir adamın yumruğu gibi titriyordu.” -Y. K. Karaosmanoğlu. 2. Bir metni düzeltmek veya ona bir şey eklemek için satır dışına yazılan yazı, çıkma. 3. argo Kambur. 4. mec. Her şeye itiraz eden, huzursuzluk çıkaran (kimse).Tıp Terimleri Kılavuzu çıkıntı Tıp Terimleri Kılavuzu çıkıntı Tıp Terimleri Kılavuzu çıkıntı Tıp Terimleri Kıla
başkent

başkent

Bu yazı sabitlenmiştir.
Güncel Türkçe Sözlük başkent a. (ba'şkent) Bir devletin yönetim merkezi olan şehir, devlet merkezi, başşehir, hükûmet merkezi: “Bir akşam, bu servetle başkentin en şık pavyonuna gitmişti.” -Ç. Altan.Coğrafya Terimleri Sözlüğü başkent Kimi ayrılıklar dışında, bir devletin, hükümet ve parlamentosunun yerleştiği, devlet başkanının oturduğu, siyasal ve yönetsel özeği olan kent.Kentbilim Terimleri Sözlüğü başkent 1. Bir devletin yönelti ve yönetim ö
çıkık, -ğı

çıkık, -ğı

Bu yazı sabitlenmiştir.
Güncel Türkçe Sözlük çıkık, -ğı a. 1. Bir kemik veya organın yerinden çıkmış olması: Kolunda çıkık var. 2. sf. Yerinden çıkmış (kemik veya organ). 3. sf. Çıkıntısı olan: “Bu adam, elli beş, altmış yaşlarında, boynu biraz yana çarpılmış, çıkık alınlı, çökük yanaklı, kara kuru bir ihtiyardı.” -R. N. Güntekin.Tıp Terimleri Kılavuzu çıkık, -ğı Tıp Terimleri Kılavuzu çıkık, -ğı Türkiye Türkçesi Ağızları Sözlüğü çıkık, -ğı